Agter elke rugbyheld is daar ‘n liefdesverhaal

’n Openhartige gesprek met Deszania Jones oor liefde, rugby, opoffering en die generaal van Multisure Villagers Worcester 

Deur P. Hermanis

Wanneer duisende ondersteuners op ’n rugbyveld saamtrek, die skare se gejuig oor die veld weergalm en spelers met trots die klub se kleure verdedig, sien die wêreld gewoonlik net die rugbyspeler. Ons sien die harde duikslae, die kragtige lopies, die bloeddruppels, die oorwinnings en soms die teleurstelling van ’n nederlaag.

Maar daar is ’n ander kant van rugby waarvan ons selde praat.

Dit is die vrou wat saans langs die bed sit wanneer die beseringspyn te erg raak om te slaap. Die een wat kilometers ver reis om haar geliefde se wedstryde by te woon. Die een wat hom ná ’n moeilike wedstryd moet aanmoedig, maar ook eerlik genoeg moet wees om vir hom te sê wanneer hy beter kon gevaar het. En dan is daar die vrou wat haar geliefde met duisende ander mense moet deel wanneer die eindfluitjie blaas.

Vir Deszania Jones is hierdie nie bloot ’n romantiese beskrywing van liefde nie. Dit is haar werklikheid. Sy is die maat van Elton Mfundisi, die man wat by Multisure Villagers Worcester Rugbyklub as die span se generaal bekendstaan. Hulle is al nege jaar saam en is die trotse ouers van ’n seuntjie van sewe.

Deszania Jacobs en Elton Mfundisi by ‘n Sanlam Boland Top 12-wedstryd tydens die 2026 toernooi. Foto: Deszania Jacobs

Maar lank voordat Elton die Villa-trui aangetrek het, lank voordat Worcester deel van hulle rugbyreis geword het en lank voordat ondersteuners om hom saamgedrom het vir foto’s, was daar ’n jong meisie van Bonnievale wat reeds geweet het waar haar hart lê. En daardie hart het van kleins af vir rugby geklop.

’n Liefde wat op haar pa se skouers begin het

Deszania se liefde vir rugby het nie eers begin toe sy Elton ontmoet het nie. Dit is ’n liefde wat diep in haar familie se geskiedenis gewortel is. “My liefde vir rugby het op ’n baie vroeë ouderdom ontwikkel. My oupa, Dawid De Villiers, en my pa, Desmond Jones, was albei rugbyspelers by Bonnievale United,” vertel sy. Terwyl ander meisies van haar ouderdom verkies het om naweke by maats te speel, het Deszania ’n ander gunstelingtydverdryf gehad. “Waar die meeste meisiekinders van my ouderdom verkies het om liewer naweke by maatjies te speel, was ek maar elke naweek hoog op my pa se skouers waar ons Bonnievale United se rugby bygewoon het.”

Dit is ’n besonderse beeld: ’n klein dogtertjie op haar pa se skouers, haar oë op die veld gerig, omring deur die klanke en emosies van gemeenskapsrugby. Sy het nie bloot saam met haar pa rugby gaan kyk nie. Sy het deel geword van ’n tradisie. “Van so ver terug as wat ek kan onthou, was ek ’n groot Bonnievale United-ondersteuner.” Min het sy geweet dat rugby eendag nie net ’n belangrike deel van haar lewe sou wees nie, maar ook die plek waar haar liefdesverhaal sou begin.

2016: Toe rugby twee harte bymekaarbring

In 2016 het Deszania graad 10 by Hoërskool Bonnievale begin. Elton was toe reeds in matriek. Dit was die begin van ’n verhouding wat uiteindelik nege jaar sou strek. Elton het destyds vir Bonnievale Young Eagles gespeel, en Deszania het hom naweke gevolg om hom te ondersteun.

Soos dit soms in die lewe gaan, het die verhouding sy eie uitdagings gehad. Hulle het vir ’n tyd uitmekaar gegaan. Gedurende daardie tyd het die ontslape mnr. Mecuur Elton oorreed om by Bonnievale Blue Birds aan te sluit. Deszania lag steeds wanneer sy oor hierdie tydperk praat, want haar lojaliteit aan Bonnievale United was destyds ononderhandelbaar. Sy vermoed selfs dat Elton geweet het hoe groot haar liefde vir United was toe hy die besluit geneem het om by Blue Birds aan te sluit. In April van dieselfde jaar het die twee weer bymekaargekom. En daarmee het die volgende hoofstuk van Deszania se rugbyreis begin.

“Ek was weer elke naweek daar om hom te ondersteun. Ek het hom só ondersteun dat ek myself naweke in Blue Birds-klere gevind het. Die mense wat my ken, weet!” Sy het nie net vir Elton gekies nie. Sy het ook begin om sy rugbywêreld te aanvaar. “Ek het as gevolg van Elton toe ’n Birds-ondersteuner geword.” Dit is dalk een van die eerste lesse wat ’n mens uit hulle verhaal leer: liefde vra soms dat jy jou eie voorkeur ’n bietjie opsy skuif om deel te word van die wêreld waarin iemand anders se hart klop.

Maar Deszania se volgende uitdaging sou selfs groter wees.

Van United na Birds en toe Villa!

Aan die einde van 2024 het Elton besluit dat hy weer onder die leiding van wyle mnr. Mecuur wou speel. Hierdie keer het die bestemming Villagers Worcester Rugbyklub geword. Vir Deszania was dit nie sommer net nog ’n klubverandering nie. Dit het gevoel asof sy weer haar rugbylojaliteit moes heroorweeg.

“Ek het toe nie saamgestem nie. Want hoe bedoel jy, jy laat my verander van United na Blue Birds, en nou wil jy weer hê ek moet verander na Villa?” Dit is die soort eerlike opmerking wat ’n mens laat glimlag, maar daaragter skuil ’n groter waarheid oor verhoudings.

Wanneer twee mense hulle lewens deel, raak besluite wat aanvanklik persoonlik lyk, dikwels gesamentlike besluite. ’n Speler se loopbaan kan bepaal waar die gesin hulle naweke deurbring, hoeveel kilometers hulle aflê en hoeveel tyd hulle saam of apart deurbring. Deszania het uiteindelik weer besluit om haar geliefde te ondersteun. Maar Worcester was vir haar onbekende terrein. Sy het nie die mense geken nie. Sy was nie vertroud met die omgewing nie. Sy het nie geweet hoe dit sou voel om deel van ’n nuwe rugbyfamilie te wees nie.

Toe gebeur iets wat ’n blywende indruk op haar gemaak het. “Ek was so ongemaklik, want ek het niemand aan daardie kant geken nie. Maar van dag een af het die Villa-mense my met oop arms ontvang.” Haar ervaring was nie dié van ’n buitestaander wat eers haar plek moes verdien nie. “Dit het gevoel asof ons behoort. Daarom het ons so lief vir die klub geraak. Ons word soos familie behandel, en die kultuur van Villagers se mense is net iets anders.” Vir Deszania het Villagers Worcester dus meer geword as die klub waarvoor Elton speel. Dit het ’n plek geword waar sy ook tuis voel.

En nou, met die liefde wat sy reeds vir Bonnievale koester en die liefde wat sy vir Villa ontwikkel het, het sy ’n droom wat haar twee wêrelde op ’n besondere manier verbind. Sy wil hê Bonnievale moet ook die Villa-gees leer ken. Dit is ’n mooi gedagte: ’n dogter van Bonnievale wat haar liefde vir haar tuisdorp behou, maar terselfdertyd ’n nuwe rugbyfamilie omhels het.

Die man wat die publiek sien, en die man wat sy ken

Vir die rugbyondersteuner is Elton Mfundisi die generaal. Hy is die speler wat op die veld sy teenstanders aandurf, sy spanmaats motiveer en sy klub se eer verdedig. Maar vir Deszania is hy veel meer as die speler wat mense op ’n Saterdagmiddag sien. Hy is die man saam met wie sy haar lewe bou, die pa van hulle seuntjie en die persoon met wie sy die goeie én moeilike dae deel.

Sy ken die spanning voor ’n wedstryd. Sy weet hoe ’n besering ’n speler se gemoed kan beïnvloed. Sy verstaan dat ’n oorwinning vreugde bring, maar dat ’n nederlaag soms lank ná die eindfluitjie nog in ’n speler se gedagtes bly. En dan is daar die nagte wanneer rugby se fisieke prys betaal moet word. “Wanneer jy in ’n verhouding met ’n rugbyspeler is, moet jy weet dat jy nagte saam gaan regop sit as hy op wedstryddag seergekry het.” Dit is die werklikheid wat nie altyd op foto’s verskyn nie.

Die publiek sien die speler se dapperheid wanneer hy op die veld staan, maar sien nie noodwendig die persoon wat daarna help om die pyn, teleurstelling en onsekerheid te hanteer nie. ’n Rugbyspeler se liggaam is sy instrument. Wanneer daardie liggaam seerkry, raak dit dikwels ook die mense naaste aan hom.

Dit vra geduld. Dit vra begrip. En soms vra dit dat jy sterk moet wees wanneer die persoon vir wie jy lief is, self moedeloos voel. Deszania verstaan hierdie deel van rugby se wêreld. Maar haar rol in Elton se lewe is nie net dié van versorger en ondersteuner nie. Sy is ook sy kritikus. “Elton weet ek is sy grootste ondersteuner, maar ook sy grootste kritikus.” Ná wedstryde word daar ontleed en bespreek. Wat het goed gegaan? Wat kon beter gewees het? Waar moes hy anders opgetree het? Hulle gesprekke eindig dus nie noodwendig wanneer die eindfluitjie blaas nie. 

Vir haar is liefde nie om altyd saam te stem of elke vertoning goed te praat nie. Dit is om eerlik te wees, om iemand te help groei en om genoeg om te gee om soms die moeilike waarheid te sê. Dit is ’n verhouding waarin ondersteuning nie beteken dat kritiek afwesig is nie, maar dat kritiek uit ’n plek van liefde kom.

Wanneer duisende mense ook ’n stukkie van jou geliefde wil hê

Daar is ’n besondere oomblik ná ’n belangrike rugbywedstryd. Die eindfluitjie blaas. Die spelers groet mekaar. Ondersteuners stroom nader. Mense wil hande skud, gelukwens, gesels en foto’s neem. Vir die speler is dit ’n teken dat sy bydrae raakgesien word. Vir die klub is dit ’n teken van verbondenheid tussen spelers en ondersteuners. Maar vir die vrou wat langs die kantlyn wag, kan daar ook ’n ander gevoel wees.

Sy het saam gereis. Sy het die spanning van die wedstryd beleef. Sy het elke harde botsing en elke belangrike oomblik dopgehou. Sy wil ook graag ’n paar oomblikke saam met haar geliefde hê voordat die dag verby is. Maar dan wil almal ook ’n foto hê. Een persoon word twee. Twee word tien. En voor jy jou kom kry, het ’n hele groep ondersteuners om die speler saamgedrom. Die publiek sien die generaal wat tyd maak vir sy ondersteuners. Sy lewensmaat sien ook die ure, die kilometers en die opoffering wat in daardie dag ingegaan het.

Dit bring ’n belangrike vraag na vore: Hoe beskerm ’n mens jou privaatlewe wanneer die persoon vir wie jy lief is, ook ’n openbare figuur binne sy rugbygemeenskap is? Deszania se verhaal herinner ons daaraan dat ’n ernstige verhouding met ’n rugbyspeler nie net oor jaloesie of aandag gaan nie. Dit gaan oor begrip, wedersydse respek en die vermoë om gesonde grense te stel. Sy stel dit duidelik: “Ons weet maar hoe dit hier buite gaan. Daarom moet jy grense skep en by jou grense hou.” Dit is ’n eenvoudige boodskap, maar een met baie betekenis.

Wanneer ’n verhouding ernstig is, kan vertroue nie net op goeie bedoelings berus nie. Dit moet ook deur gedrag, eerlikheid en respek beskerm word. Dit beteken nie dat ’n speler sy ondersteuners moet ignoreer nie. Inteendeel, die ondersteuning van die publiek is deel van die vreugde van sport. Maar dit beteken wel dat die verhouding ook sy eie ruimte nodig het. Daar moet tyd wees vir die ondersteuners, tyd vir die klub en tyd vir die gesin. Want die liefde wat ’n mens tuis ontvang, verdien dieselfde aandag as die waardering wat jy op die rugbyveld kry.

Nege jaar saam: Die kilometers agter die liefde

Deszania en Elton se verhaal word nie net deur rugbywedstryde en klubveranderinge gekenmerk nie. Dit word ook deur die lang pad tussen Bonnievale en Worcester gevorm. Die naweek se ritte is nie altyd maklik nie. Daar is kilometers om af te lê, wedstryde om by te woon en dikwels min tyd om behoorlik asem te skep voordat die gewone verantwoordelikhede weer begin. Teen die einde van ’n rugbynaweek kan ’n mens behoorlik moeg wees.

En tog is daar iets besonders aan hierdie gedeelde reis. Die gesels in die motor. Die verwagting voor ’n wedstryd. Die spanning langs die veld. Die verligting wanneer die wedstryd verby is. Die terugreis, wanneer die gebeure van die dag weer bespreek word.

Soms is daar groot vreugde. Ander kere is daar teleurstelling. Maar tussen al die kilometers is daar ook tyd saam. “Die naweek se lang ritte en rugbywedstryde is nie altyd maklik nie, en teen die einde van die naweek voel ’n mens behoorlik moeg. Maar tussen al die kilometers, die opwinding langs die veld en die ondersteuning vir Elton, kry ons ook iets baie kosbaar: tyd saam as familie.” Dit is dalk een van die mooiste dele van hulle verhaal.

Rugby neem tyd, energie en soms meer as wat ’n mens vooraf besef. Maar wanneer twee mense dieselfde pad stap en bereid is om mekaar se drome te ondersteun, kan selfs die lang ritte deel word van herinneringe wat hulle vir jare sal koester. Want Deszania en Elton is nie net twee mense wat rugby deel nie. Hulle is ook ouers. Hulle is die ma en pa van ’n seuntjie van sewe wat sy eie herinneringe bou terwyl hy saam met sy ouers deur hierdie rugbywêreld beweeg. En dalk is dit eendag juis hierdie herinneringe wat vir hom die meeste sal beteken: die ritte, die lag, die gesprekke en die gevoel dat sy ouers, ten spyte van die eise van rugby, moeite gedoen het om tyd saam deur te bring.

Die uitdagings waarvan min mense praat

Om in ’n verhouding met ’n rugbyspeler te wees, vra meer as om net die span se wedstryde by te woon. Dit vra dat jy soms jou planne aanpas. Dat jy verstaan wanneer ’n besering die naweek se program verander. Dat jy ruimte maak vir oefening, wedstryde en herstel. Dat jy leer saamleef met die emosies wat sport meebring. Daar is ook die uitdaging van aandag van buite, die behoefte aan privaatheid en die belangrikheid daarvan om seker te maak dat die verhouding nie in die skadu van die rugbyspeler se loopbaan verdwyn nie. Dit is veral belangrik wanneer daar ’n kind in die verhouding is. Die gesin se behoeftes moet steeds raakgesien word. Die kind het tyd saam met sy ouers nodig. Die verhouding het aandag nodig. En die mense agter die speler het ook drome, behoeftes en emosies wat nie altyd met rugby verband hou nie. 

Deszania se verhaal bied nie ’n maklike antwoord op elke uitdaging nie. Wat dit wel bied, is ’n eerlike blik op wat dit beteken om iemand lief te hê wat ’n groot deel van sy lewe aan ’n sportsoort wy. Dit beteken om hom aan te moedig sonder om jouself te verloor. Dit beteken om sy drome te respekteer sonder om jou eie stem prys te gee. Dit beteken om grense te stel sonder om liefde in ’n stryd te verander. En dit beteken om te onthou dat die mens agter die rugbyspeler net so belangrik is soos die speler wat die ondersteuners bewonder.

Bonnievale in haar hart, Villa in haar nuwe rugbyfamilie

Deszania se liefde vir rugby het by Bonnievale United begin, deur Blue Birds se kleure beweeg en uiteindelik by Villagers Worcester ’n nuwe tuiste gevind. Haar verhaal is nie een van verraad teenoor haar tuisdorp nie. Dit is eerder ’n verhaal van hoe ’n mens se wêreld groter kan word sonder dat jy jou oorsprong vergeet. Bonnievale bly deel van haar identiteit. Dit is waar haar oupa en pa rugby gespeel het, waar haar eie liefde vir die sport begin het en waar sy en Elton mekaar ontmoet het. 

Worcester het egter ’n nuwe betekenis gekry. Hier het sy ontdek dat ’n rugbyklub meer kan wees as ’n span spelers wat elke naweek vir punte en oorwinnings meeding. Dit kan ’n gemeenskap wees. ’n Familie. ’n Plek waar mense mekaar ontvang en waar iemand wat aanvanklik niemand ken nie, uiteindelik voel dat sy behoort. Sy wil die klubgees wat haar en Elton ontvang het, verder dra. En dit is presies hoe ’n rugbygemeenskap groei: nie net deur die spelers wat die veld betree nie, maar ook deur die mense wat die klub se waardes in hulle eie gemeenskappe uitleef.

Die grootste oorwinning lê nie altyd op die telbord nie

Wanneer Villagers Worcester se ondersteuners volgende keer vir Elton Mfundisi op die veld sien, sal hulle weer die generaal sien. Hulle sal sy krag, sy vasberadenheid en sy bydrae tot die span bewonder. Ná die wedstryd sal daar waarskynlik weer mense wees wat ’n foto saam met hom wil neem of ’n paar woorde met hom wil wissel. Maar agter daardie bekende rugbyfiguur is daar ’n groter verhaal.

Daar is ’n meisie wat van kleins af saam met haar pa rugby gaan kyk het. ’n Jong vrou wat haar geliefde deur verskillende klubkleure gevolg het. ’n Lewensmaat wat die vreugde én pyn van rugby ken. ’n Ma wat saam met die pa van haar kind die lang pad tussen Bonnievale en Worcester aanpak. En daar is ’n vrou wat verstaan dat liefde nie altyd gemaklik is nie.

Soms beteken dit lang ritte. Soms beteken dit slapelose nagte. Soms beteken dit om jou geliefde met ’n skare te deel wanneer jy self graag ’n oomblik saam met hom wil hê. Maar soms beteken dit ook om langs hom te sit, lank ná die wedstryd verby is, wanneer die geraas stil geword het en die rugbytrui uiteindelik uitgetrek is. Dan is hy nie meer die generaal nie. Dan is hy bloot Elton: haar lewensmaat, die pa van hulle seuntjie en die man met wie sy al nege jaar lank haar lewe deel. Miskien is dit die grootste les uit Deszania se liefdesverhaal.

Die wêreld mag die rugbyspeler bewonder, maar iemand anders ken die mens agter die trui.

En terwyl die ondersteuners die oorwinnings vier, die punte tel en oor die volgende wedstryd praat, gaan die lewe by die huis voort. Daar is ’n gesin wat saam lag, saam droom en saam die uitdagings van elke nuwe week aanpak. Want op die ou end gaan dit oor veel meer as rugby. Dit gaan oor liefde, vertroue, opoffering en die kosbare tyd wat ’n gesin saam deurbring.

En as Deszania se verhaal ons iets leer, is dit dat die sterkste verhoudings nie noodwendig dié is waar daar nooit uitdagings is nie. Dit is dié waar twee mense bereid is om saam deur die uitdagings te werk, mekaar se drome te respekteer en steeds tyd te maak vir die klein oomblikke wat ’n lewe saam besonders maak.

Want agter elke rugbyheld kan daar ’n liefdesverhaal wees wat net so baie moed, deursettingsvermoë en hart verg soos die wedstryd self.

Write what you are looking for, and press enter to begin your search!